www.berndsen.bloggar.is

Jæja margt hefur gerst og breyst síðan ég skrifaði hér síðast..
mér fannst ég bara smá skyldug til þess að setja inn nokkur orð.  Ég sit hér og er að hlusta á geggjað lag. Góða ferð með Von. Mæli með því, tékki á þessu lagi.
Það er byrjað að rífa heima og er reyndar búið að setja upp þakið á bílskúrnum og svo er verið núna ða rífa milli bygginguna.  ég er alveg að verða búin í vinnunni, á  8tíma eftir  og svo er ég bara búin...   svo fór ég á ball með Kristínu B, Fúsa og Lillu...  Það var gaman, ballið var búið áður en ég vissi af.. Fólk segir mér að ég hafi verið pínu drukkin en það bara getur ekki verið... ekki ég, aldrei, ég drekk ekki...
það hafa verið vissar breytingar í lífi mínu, breytingar geta verið góðar... svo flyt ég suður  19 ágúst...
en vildi aðalega segja að ég sakna ykkar og ég er á lífi...  take care

Jæja nú er komin smá tími á smá fréttir úr lífi mínu og hvað er framunda...

Flest ykkar eflaust vita að ég er að fara að flytja á Akranes í ágúst, ég er að fara að klára þessar 36ein sem ég á eftir í stúdentsprófið mitt
jey, þetta er alveg að verða búið...
ég er komin með vinnu með skólanum hjá N1 á Akranesi. Ég er að fara suður núna 16 til þess að hitta stöðvarstjóran þar og aðeins að spjalla við hana. 
Ég mun búa hjá mömmu.
Það er búið að selja hlut af sveitinni minni. En ég á samt enþá smá  hlut í sveitinni.
Annars er allt gott að frétta, ég fór á landsmót á fimtudaginn og var fram á sunnudag en var mikið veik á föstudegi og til sunnudags svo það var lítil orka sem til var,... náði að vaka yfir því merkilegasta á mótinu en annars svaf ég í brkkuni og það var ekkert djammað...  svo áfengið mitt kom aftur heim
Það er verið að rífa bílskúrinn, ég,pabbi go Didda erum búin að vera á fullu að rífa, þakið er komið af og öll einangrun úr lofti og veggjum og svo erum við búin að taka hluta af klæðinugunni af utana og svona. 
En allavega þá ætla ég að fara á glápa á imban eða einhvað annað. Nenni ekki að blogga meira...

Jæja núna er blíðskaparveður nema það að það er smá rok en annars fínt. Krakkar, það er buxna og peysuveður í dag

Að öllu ganni gleymt þá er ég með smá fréttir…
ég er að fara að hætta í N1 á blönduósi og er að flytja á Skagan tim hennar mömmu minnar og er að fara að klára skólan minn
þannig að ég verð vonandi stúdent eftir tæpt ár... jey!!!
en annars er ég búina ð vera ða vinna, éta og sofa...
nenni enganveginn að blogga. langar að fara ð legjast upp í sófa og hafa það gott... er svoldið þreytt... bæbæ

Ég er á Skaganum núna í heimsókn hjá mömmu vá havð það var gott að hitta hana...   við eru búinar að balla nokkuð smana, fóru upp í bústað, fórum að versla, þrífa bílana okkar og svona...  förum á morgun á myndlistarsýningu hjá Kollu fræknu, ekkert smá flottar myndir sem ég er búin að sjá hjá henni.. þær eru geggjðar.. til hamingju með þær Kolla
Ég var einhavð að þvælast í tölvunni hennar mömmu og ath hvort að ég fyndi einavhð um hvaða áfanga ér væri búin með í skóla, ætla að sæka um að fara í utanskóla og kannsi að fara í fullan skóla.. en það kemur í ljós aðeins seinna...
en á meðan ég var að leita að þessu þar sem ég hélt að ég ætti þetta í þessari tölvu rakst ég á svoldið sem ég hafði skrifað þegar ég bjó hér hjá mömmu...  og það rifjaðist margt upp fyrir mér þegar ég skrifaði þetta.. ég er að spá í að setja þetta hér samt sem áður þótt að ég hafi skifað þetta fyrir rúmu ári...

enn annar er allt gott að frétta.. er bara að vinna og reyna að vera eins mikið í hestunum og ég get... er nýbúin aðvera að djamma með Heiðrúnu, Bylgju, Elínu og Bryndísi...
það var geggjað gaman... 

Að vera lítil er í lagi

 

Flestir hafa misst einhver nákomin sér eða/og eiga eftir að missa einhvern nákomin sér. Þegar það gerist þá er spurning um það hvernig maður vinnur úr sorginni.

Mjög margir reyna að loka þetta inni en það er bara ekki svarið, það getur verið tímabundin lausn en hún brest á endanum. Maður getur sett upp allskonar grímur og brynjur en þær hrynja allar af á endanum. Maður getur þótts vera sterka manneskja en svo þegar maður er einn þá er maður lítill. Sumir þiggja hjálp og aðrir ekki. En öllum vantar hjálp, alveg sama hvort að þeir biðji um hana eða ekki. Það  er enginn nógu sterkur til þess að taka á svona hlutum einn.  Þegar ég missti fyrstu manneskjuna í lífi mínu sem var vinkona mín,  þá þóttist ég vera þessi sterka týpa. Ég missti ekki úr dag úr vinnunni, ég var alltaf brosandi og það var stutt í hláturinn. Vandinn var sá að þetta var bara ekki ég. Ég var niðurbrotinn, og í raun get ég ekki lýst því hvernig mér leið. Mér leið bara mjög illa og það var eins og ekkert væri raunverulegt, ég var bara dofinn. Ég bara vaknaði, fór í vinnuna og setti upp grímuna og svo fór ég heim eftir vinnu, ef að stelpan sem ég bjó með var heima, var gríman á en ef hún var úti þá gat ég tekið hana niður, en um leið og hún kom seti ég grímuna aftur á. Ég var meira að segja með þessa grímu fyrir framan fjölskyldu mína, og vini, því að mér þótti það ekki allt í lagi að vera lítil og mér fannst asnalegt að gráta fyrir framan aðra. Ég var sterka manneskja sem gerði ekki svoleiðis. En í staðin fyrir að leita stuðnings hjá vinum og fjölskyldu minni þá lokaði ég lokaði ég mig af, ég talaði ekki mikið við vinni mína eða fjölskyldu á þessum tíma. Þetta tók langan tíma að lagast og allt svona tekur langan tíma, sem er bara eðlilegt. En  ég er viss um það í dag þótt það sé ekki einu sinni komið ár síðan þetta gerðist að ef að ég hefði leitað til vinna minna eða fjölskyldu þá hefði þetta verið öðruvísi, ég ætla ekki að segja að þetta hefi orðið minni sársauki en það hefði verið öðruvísi að geta leyft sér að sýna hver maður var og hvernig manni leið og hafa vini eða fjölskyldu sem stoð og styttu því að þeir eru alltaf þarna fyrir mann og ef maður notar þá ekki á tímunum sem manni virkilega vantar þá, hvenær á maður þá að láta reyna að vináttuna. En svo nokkrum mánuðum seinna þá missi ég seinni manneskjuna í lífi mínu eða ömmu mína. Þetta var öðruvísi, ég var ekki byrjuð að opna mig frá fyrsta áfallinu og svo bættist þetta við. Ég vissi ekki hvernig ég ætlaði að höndla þetta en það tókst. Það tókst með því að ég var bæði sterka og veika manneskjan. Ég var sterka manneskja fyrir systur mína og reyndi að vera það fyrir pabba en hann var að missa mömmu sína en svo aftur á móti gat ég verið litla manneskjan hjá mömmu. Þar gat ég látið faðma mig og gat grátið af vild og gat látið tilfinningar mínar sjást. Og þannig var þetta öðruvísi, ég setti ekki upp eins mikið af grímu og brynju til þess að engin sæi hvernig mér leið í raun og veru heldur leyfði ég fólki bara að sjá að mér leið illa, ég var brotinn og mig vantaði einhvern. En þegar  systir mín og pabbi voru hjá mér herti ég mig aðeins upp til þess að geta verið stoð þeirra og stytta.  Við tókumst öll á sorginni og hjálpuðum hvort öðru. Ég held að ef að ég hefði gert þetta líka með vinkonu mína sem ég missti nokkrum mánuðum áður, þá hefði þetta verið öðruvísi, jafn erfitt og jafn sárt en ég hefði geta sýnt einhverjum hvernig mér leið og leyft vinum mínum að vera þarna fyrir mig, leyft þeim að hjálpa mér að vinna úr þessu. Ég reyndi að vera sterka manneskjan fyrir vinkonu mína en við hvorugar vorum að vinna úr sorginni, við lokuðum báðar á þetta og setum upp grímur og brynjur svo engin gæti séð. En hefði ég verið þessi sterka manneskja fyrir hana og leyft öðrum að vera sterka manneskjan fyrir mig hefði ég örugglega unnið öðruvísi úr þessu. Það hefði örugglega hjálpað að getað látið einhvern faðma sig og leyft manni að gráta. Ég veit að það voru margir sem skyldu mig og ég hafði ótal manneskju til að snúa mér að en ég var of sterk og of stolt (ef orða það má þannig) til þess að getað sýnt einhverjum að ég væri lítið og að ég þyrfti á einhverjum að halda. En ég er búin að læra það á þessum tíma að það er í lagi að vera lítill, það er í lagi að gráta og láta einhvern hjálpa sér og vera þarna fyrir mann þegar maður þarf á því að halda. Ég get líka sagt ykkur það að ég hugsa nánast því alla daga til vinkonu minnar og ömmu, og ég tala oft við þær. Ég er ekkert á leiðinni að fara að gleyma þeim og þær munu halda áfram að vera hluti af mínu lífi.

En ég vildi bara tjá mig aðeins um þetta þar sem ég á vini sem að eru eins og ég(líkur sækir líka heim)  þá setja þeir upp grímur og brynjur og eru sterkastir og þurfa ekki stuðning eða hjálp frá öðrum. Þetta er hluti af minni leið til þess að reyna að fá fólk til þess að skilja að það sé allt í lagi að vera ekki alltaf sterkasta manneskjan.

Ég þekki nefnilega fólk sem var með grímur og brynjur og það sem gerist ef að maður fær ekki einhvern til þess að hjálpa manni að vinna úr sorgin með sér þá springur maður og spurningin er bara hversu slæmt er það þegar maður springur.  Ég þekki manneskju sem fékk hálfgert taugaáfall þegar hún loks sprakk. Hún var búin að byrgja allt of mikið inni og þurfti alltaf af vera sterka manneskjan og hún vildi aldrei hjálp frá neinum og leyfði engum að sjá hvernig henni leið í raun og veru. Núna í dag er þessi manneskja að byggja sig hægt og rólega upp á nýtt,  en það er ekki mjög algengt að fólk sem fær taugaáfall nái sér 100% aftur. Svo er líka önnur manneskja sem að ég þekki sem hefur lokað allt inni og vil vera sterka manneskjan en sú manneskja datt í þunglyndi og fá alveg niður á botn, lenti inni á geðdeild og var innilokið þar í svolítinn tíma. Núna er hún líka að vinna mig hægt og rólega upp úr þunglyndinu.  Þær hafa báðar lært það að það er gott að eiga vini og fjölskyldu sem hægt er að treysta á og leita hjálpar til.

Ástæðan fyrir þessum skriftum mínum er sú að ég vil ekki að fleiri sem ég þekki séu sterka manneskjan með grímuna og brynjuna og láti ekkert á sig á og svo springa þær á endanum og engin veit hve illa. Ég vil frekar að þetta fólk geti leið til vinna sinna og fjölskyldu og lengra ef til þess þarf. Það þarf bara oft einhver að segja þeim að það sé í lagi að vera lítil.

Ég er búin að vera að vinna í N1 og þegar ég er ekki þar þá er ég að vinna í sveitinni... ég hef haft lítin tima til þess að gera ekki neitt en þegar ég hef haft hann hefur hann farði mest í það að horfa á One tree hill... ég er fan og ég skal alveg viðurkenna það...  mér finnst þetta snildar þættir..  og vona svo innilega að það verði fleiri seríur en þessi sem er í gerð núna...  uppáhalds persónan mín er Payton Sawyer en hana leikur Hilarie Ross Burton.
Ég er enþá að býða eftir því að Payton og Lucas nái saman aftur og það er orðið svoldið langt síðan að það var og núna fyrir stuttu hljóp unnusta Lucasar í burtu úr brúðkaupi þeirra og þið hefðuð átt að sjá hvað ég varð ánægð..  svo nú er bara að halda áfram að býða ... 
en annað mál... ég er enþá á lífi þótt lítið hafði heyrst í mér síðust vikur... mikið að gera og svona...  er að fara á akureyri núna 3 júni á námskeið um turtle wax vörur svo get ég sagt ykkur allt um þær heeh...  ég er að verða vaktsjóri núna um mánaðarmótinn, það verður fínt..   verð með flott fólk á vaktinni minni og þetta á bara eftir að verða skemmtilegt...   
en allavega þá ætla ég að hætta núna... var að fá mér nýjan póst... bjallið á mig ef þið viljið fá að vita hann.. ætla að hætta að nota gamla minn nema fyrir msn...
love ya all...

Jæja fann próf á netinu um hvaða one tree hill character ég sé og þetta er niðurstan...


þetta er slóðin ef fleiri vilja taka þetta próf... 
http://www.buddytv.com/closedquiz/closed-quiz.aspx?quiz=42

Ég er búin að vera að velta þessu hugtaki fyrir mér í smá tíma. Ég segji að líf sé guðs gjöf. Hann gefur og tekur.  Ég segji að það séu forréttindi að hafa hlotið líf.  Guð gefur og tekur. Þegar hann tekur þá bregðumst við oft þannig við því að við verðum reið, sár, sorgmædd, hrædd,  týnumst á dimmum stað. En þegar hann gefur þá er allt svo gott svo óendanleg hamingja og allt svo bjart og fallegt...  Sum okkar lenda í því að einhavð kemur fyrir í lífi okkar og hefur þannig áhrif á hvenrig okkur líður.  Það getur orðið til þess að okkur líður illa, og stundum þátt fyrir allt þá er eins og það hverfi ekki og að við getum ekki sigrast þá þessu illa/vonda sem hvílir á sáu okkar sem lætur okkur líða illa. Sumum líður svo illa að þeir sjá ekki tilgangin með lífinu, engin hamingja, gelði eða neitt, þeim líður eins og þeir hafi komist á botinn og ekki hægt að sökva meira. Þeim er orðið sama um allt og hafa engan áhuga á að berst við þetta illa/vonda lengur. Þegar svona er komið til söga taka sumir líf sitt aðrir halda áfram á bottinum og berjast af vana við þetta ill/vond, á nokkrar löngu til þess að berjast. Flestir sem halda áfram að bersjast sigrast á endanum, þeir fara að finna til haminjug, gelið og tilgangs til lífsins aftur. Hin sem eru oftast glöð, lenda aftur á móti í því að þeim líður oft illa en þau berjast við það þangað til að þau ná gelðini aftur. Það er alltaf hægt að finna ljósið aftur, sama hve langt niðri.  Það er allavega mín skoðun á því góða og slæma í lífinu sme ég hef kynnst...

p.s næsta færsla verður vonandi á jákvæðunótnum

Ömurlegt slys gerðist í dag hér í húavatnssýslunni...
2 menn létust og vil ég votta fjölskyldum og vandamönnum samúð mín.

hér er eitt tileiknað mönnunum tveim

LÍTIL KVEÐJA.

Þeir segja mig látna, ég lifi samt
og í ljósinu fæ ég að dafna.
Því ljósi var úthlutað öllum jafnt
og engum bar þar að hafna.

Frá litlu hjarta berst lítil rós,
því lífið ég þurfti að kveðja.
Í sorg og í gleði ég senda mun ljós,
sem að mun ykkur gleðja.
     G.Ingi. Takk Ágústa

Páskarnir eru búinir að vera góðir...  það er búið að vera mikið af gestum og það er bara búið að vera frábært...  mikið gott að borða og svona...   Í eitt af fáum skiptum vorum við öll systkyninn heima um páskana.. það er ekki oft sem að við hittumst öll saman...   Dódó og Össi, Mæja, Árni, Helka og Úlfur komu á föstudaginn en Mæja og co fóru á Krókin að hitta þau gömlu þar og gistu þar eina nótt.. Á laugardaginn komu það til baka og Dóri, Magga, Ása, Vldi og Hrannar kom þá og Afi kom með þeim...  Árni, Helga, Sævar og Alli komu líka á föstudaginn en gistu út á Strönd. og Rósa og Día komu komu svo á Laugardaginn og svo að flesum óvissum komu Dabba og Kiddi...  svo við vorum orðin nokkuð mörg.. það var svoldið spes að sjá Döbbu og Kidda þar sem þau eru búin að vera úti í Pakistan og Indlandi og áttu ekki að koma heim fyrr en á miðnætti á laugardeginum en gátu flýt fluginu um sólarhring... 
En ástæðan fyrir því að allir voru hér saman kominr á laugardaginn var sú að pabbi og Didda voru að gifta sig...  Til lukku mað það
Svo núna löglega séð á ég allt í einu 3 ný systkyni... 1 systir og 2 bræður..  svo við erum orðin frekar stór fjölskylda..  sem er bara fínt...  það var rólegt samt um helgina og fóru flestir á sunnudaginn... einhverjir fóru á laugardaginn...  nema að Dabba og Kiddi sem er enþá sem er bara fínt... þau eru búin að segja okkur geggjað mikið frá pakistan og Indlandi og maður fær aldrei nóg og hafa þau frá miklu að segja... mig eignlega er farið að langa svoldið  með þeim út  hehe
en þetta er það helst sem var um páksana.. mikið af gestum, gifting, mikið að eta.... 
kveð í bili...

Hvað langar mig að verða þegar ég verð stór?

Þetta er spurning sem við spyrjum okkur sjálf og erum spurð þegar við erum yngri.
Ég var örugglega með nokkur svör þegar ég var yngri, en man þau ekki öll í dag. Þegar ég eltist þá fóru hugmyndirnar að breytast og fækka og smá saman allveg þangað til að í dag, þá er ég enþá að berjast við þessa hugsun, Hvað  vil ég verða þegar ég verð stór???  Það er órtúlegt það sem þessi spurning liggur fast í mér, ég er búin að hafa mjög misjafnar skoðanir á þessu og held ég að hægt sé! Fyrst fannst mér það mjög mikilvægt að hafa fasta  skoðun um havð ég vildi verða en svo þegar ég fór á Krókinn í skóla ætlaði ég t.d. að verða íþróttakennari, eftir smá stund hætti ég við það og ætlaði að verða nuddari, eftir smá stund hætti ég við það og ætlaði að fara í Hólaskóla á hestabraut en svo hætti ég við það og það datt einhverveginn allur þróttur og kraftur í mér til ess að læra einahvð þar sem að ég vissi ekkert havð mig langaði að læra og mér fannst tilgangslaust að klára stúndentinn þegar ég hafði ekkert að stefna að. Hugsunni mín var sú, havð á maður svo sem að gera við stúdesntpróf ef maður ætlar sér ekkert meira í lífinu? havð hef ég með það að gera að fara í skóla og klára stúdent af félagsfræðibraut ef það tengist ekkert því sem að ég muni gera í framtíðinni???
svo það endaði með því ða ég hætti í skólanum...
Ég flutti suður og fór að vinna, ég bjó fyrir sunnan í 2 ár og þá skippti ég norkkum sinnum um hugmynd um havð ég vildi verða þegar ég væri stór/eldri hehe og voru það; dýralæknir, arkitekt, lögfræðingur, tamningarmaður.  Svo það kemur í ljós að ég er búin að skipta frekar oft um hugsun á því havð ég vil verða....  En núna er ég eiginlega komin með Eitt  sem ég vil verða þegar ég verð eldri, en fyrst þarf ég að ´klára þessar 36ein sem ég á eftir í stúdentsprófið stefni á að fara í skóla í haust, þar að segja í utanskóla en svo ég líka spurning með sumarskóla.. aldrei að vita nema að ég laumi inn einu fagi í sumar  en núna er svaðrið við þessari spurningun DÝRALÆKNIR!!!!  ég hef verið að skoða skólanan og eru þeir víða, Köben, Osló, Uppsölum og í Skotlandi. Ég myndi þá velja Skotland þar sem ég á auðveldara með að skilja ensku en dönsku...

Ég fór suður að láta taka fæðingarbletti. ég ætlaði að segja hæ við Elínu og Odd en þar sem ég var búin en hafði ekki tíma til þess... sorry kids ég á eftir að kíkja til ykkar...  það gekk vel að taka blettina en mér er pínu illlt í saumunum núna...
Í dag var ég hjá Bækla.. er að fara að láta spruta einhvejru í hrygginn(eða einhvjeru við hann)  til þess að laga bakið...

Núna er allt búið í bili... bless og góðanótt sofið rótt í alla nótt.... en að lokum er samt rettast að fara með eina bæn

Vertu, guð farðir, faðir minn
í frelsarans Jesú nafni,
hönd þin leiðir mig út og inn,
svo allri synd ég hafni.

mér finnst leiðinlegt að finna upp nöfn á bloggunum mínun þar sem mér finnst líka eins og að ég skíri þau alltaf það sama..  þannig að ég ætla að fara að skýra þeim einhvejru bulli...

ég hef nánst því ekkert verið að vinna síðan fyrir síðustu helgi, ég vann jú á föstudeginninum fyrir viku en þá fór ég heim vegna þess að mér var illt í bakinu og svo vann ég smá á lauagardeginum en fór heim vegna bakisns líka þá, og svo mætti ég næst í vinnuna á miðvikudeginn en svo var ég veik á föstudeginnum, fæk smá ælupest.  
En á föstudeginn þá var ég ritari í 4gangsmóti í reiðhöllinni í Arnagerði og voru Valur og Tryggvi að dæma.  þetta gekk allt vel en það var svoldið kalt þarna inni.  Fór loks að skoða hesthúsið hjá Eddu og þeim, geggjað flott...  Karen og Agnar vory að keppa og búin að smúla hestana hát og lágt... geggað flottir hjá þeim..  en ég flýtti mér svo heim þegar þetta var búið og var fljót að reina að fá einhver il í kroppinn...
Í dag vaknaði ég snemma, fór í húsin með Diddu, gáfum og svo greiddum við skuttli, það var fór sem kom að skoða hann í dag og er að velta fyrir sér hvort að það eigi að kaupa hann..  ég fór til miliðils á meðan þau voru hérna, það var svoldið spes, grét smá þegar að hún sagði að amma og Unnur væri þarna en einngi komu fleiri.  Ég hef ekki farið til miðils í langan tíma en núna var kominn tími, vildi vita um þær 2.  og vá hlutirnir sem að komu fram sem að enginn annar vissi um so it is real...   þegar ég kom heim í dag fórum við fljótlega út og fórum á hestbak  svo fórum við að gefa rúllur, við náðum að festa traktórinn, vorum aðeins að prufa að keyri í sjnó og svo bara pommpaði traktórinn alveg niður undan snjónum og sat fastur.. hehe  svo var farið í húsin og núna er ég að passa  Alexöndru. Veit ekki hvernig morgundagurinn verður en tek honum með opnum örumum...

það sem ég vildi sagt hafa var það að ég er nú lítið búin að vera að gera. ég fór á þorrablót sat á broði með bræðrunum 3 frá Hvammi, Heiðrúnu, og hjónakornunum frá Sturluhóli.. Elín og Oddur beiluðu á okkur svo þau misstu bara af fjörinu, þeirra missir
ég er bara að vinna og geri ekki ekki neitt annað nánsst því ekki... ég hef lítið getað gert þar sem að bakið er búið að vera að pirra mig en núna er það alvega farið...  ekki gott  ég gat ekkii klárað vinnudaginn í gær og fór svo í morgun og er komin heim... svo þetta er ekki sniðugt, held að ég fari til læknis eftir helgi...
en nenni ekki að skrifa meira... bless

Ég lagði upp í ferðalag til Rvk í gær og fór til læknis, það þarf að taka 2 fæðingabletti af mér en það verður ekki gert fyrr en eftir ca mánuð.  Ég gisti upp á skaga heima hjá mömmu, það var mjög gott að vera komin til mömmu aftur en svo ætlaði ég að far aað fara að hafa mig til því að ég ætlaði að leggja af stað norður um 11. ég kíkti á heimasíðu vegagerðarinnar og sá að það er stórhríð á holtavörðuheiðinni svo ég hringdi í 1777 til að fá meiri upplýsingar og þau söguð að það væri bara jeppafærð, gaurinn sem er að moka heiðina hefur ekki undan. Þannig að ég er veðurteppt á Akranesi,  þarf samt að vera komin heim fyrir 11 á morgun því að þá á ég að byrja að vinna. 

Ég sit hérna fyrir framan þessa blessuðu tölvu. Mér leiðsit, mér er kalt og ég er pirruð...  Ég hef ekkert að gera eins og er og ég er bara heima að passa frænku mína.  Ég er búin að vera einhavð svo pirruð síðustu daga og hann verður bara meiri svo ég ákvað að koma og skrifa einhvað hér og ath hvort að það hjálpar einhavð. Ég veit eki almennilega hvað er að angra mig en ég veit allaveg stóran hluta af því. En það er ekki til umræðu þar sem ég er að gera mitt besta til þess að reyna að hætta að hugsa um það og að láta það ekki fara í pirrurnar á mér.  hefur ekki gengið vel en vonandi tekst það á endanum.  Hausinn á mér er búin að snúast í hring eftir hring til að reyna að finna út úr þessu og ég finn bara 2 svör og ég vil að hvorugt þeirra sé rétt...  Ég er að spá í að fara að djamma  1 helgina í feb hér á blönduósi veit ekki hvar enþá, kannski held ég bara partý hver veit... er að reyna að draga Ingvar frænda norður til mín yfir helgina... mig langar svoldið að fá hann aftur norður þótt það sé ekki nema bara í smá stund...  hann er einn af þeim sem að þola mig þegar ég fer í mín spassaköst eða slepi af mér beislinu enda er það ófátt sem ég og hann höfum brallað saman  en   mig langar svoldið að fara að djamma og spassast með honum, hér fyrir norðarn.. old times, GOOD times... sakna smá tíman þegar hann var hér og við hengjum saman öllum stundum og gerðurm nánast því allt saman...  NÁNAST því fyrir ykkur perrana sem eru þarna úti   ég er búin að sakna Unnar ótrúelga núna síðustu daga. Það er enþá svoldið skrítið að geta ekki hringt í hana þegar manni langar að tala við hana.  En þetta hlítur að venjast á endanum.  umm... ég var lamin af folaldi í dag. Dódó systir á það og ég sagði við hana ef að ég fengi marblett á rassin eftir það þá þyrfti hún að nudda á mér rassinn  en síðustu daga er mér búið að vera illt  í bakinu, veit ekki alveg hvað kom fyrir en 1 dagin var ég að skafa bílinn og þá fék ég einhavð tak í bakið og eftir það er mér búið að vera illt, en versti dagurinn var laugardagurinn og besti í dag, nema það að ég þurfti að hlaupa svoldið í snjó og vesenast útaf hestunum þá tók það svoldið í bakið og ég var mjög þreyttí bakinu...  en það er svona að vera komin á 30 aldurinn ... 

bless í bili